ကိုေမတၱာ

ရွမ္းျပည္ေျမာက္ပိုင္း လားရိႈး - မႏၱေလး  အသြားကားလမ္းေပၚတြင္ျဖစ္သည္။ ကြ်န္ေတာ္စီးနင္းလိုက္ပါေသာ ဗင္ ကားကေလးသည္ လမ္းေျဖာင့္ေပၚတြင္ အရွိန္ႏွင့္ တရိပ္ရိပ္ ေျပးလို႔ေနသည္။ ကားေလးမွာ အေတာ္ေကာင္းသျဖင့္လည္းေကာင္း၊ ကားေမာင္းသူသည္ ဂီယာအေရႊ႔အေျပာင္းႏွင့္ ဘရိတ္လီဗာ တို႔ကို ကြ်မ္းက်င္ႏိုင္နင္းမႈေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ႏွင့္ စီးနင္းလာရ၍ ငိုက္ျမည္း အိပ္ေပ်ာ္စ ျဖစ္လာသည္။ ကြ်န္ေတာ္သည္ ပတ္၀န္းက်င္ကိုု သတိထား ၾကည့္မိလိုက္ရာမွ ငိုက္ျမည္းအိပ္ေပ်ာ္ခ်က္ကို ေဖ်ာက္ပစ္လိုက္သည္။ အဘယ့္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ ဤလမ္းခရီးတြင္ ကြ်န္ေတာ္အလြန္ႏွစ္သက္သည့္ ဂုတ္တြင္း သို႔ ေရာက္ေတာ့မည္ျဖစ္ေသာေၾကာင့္တည္း

။ ဂုတ္တြင္း သို႔ အဆင္းအတက္မ်ားတြင္ ကားသည္ လမ္းေျဖာင့္တြင္ ေျပးသည္ႏွင့္မတူေတာ့။ ဘယ္ေကြ႔၊ ညာေကြ႔ႏွင့္ အိပ္ငိုက္လာေသာ ခရီးသည္မ်ားမွာ ယိမ္းထိုးလႈပ္ရွားလာသည္။ ပတ္၀န္းက်င္ ရႈေမွ်ာ္ခင္းမ်ားကလည္း သာယာလွပါဘိ။ ဂုတ္ထိပ္ တံတားၾကီးကို ခပ္လွမ္းလွမ္းတြင္ မႈန္ျပျပေတြ႔ရသည္။ ဒီေနရာကိုေရာက္လွ်င္ ရထား ျဖတ္လမ္းသာ ရွိေသာ တံတားၾကီးသည္ မၾကည့္မျမင္ရလွ်င္ မေနႏိုင္ေလာက္ေအာင္ပင္ ကြ်န္ေတာ့စိတ္ကို ဆြဲေဆာင္ခဲ့ပါသည္။ ပတ္၀န္းက်င္ကို ၾကည့္ရင္း ကားသည္ ေကြ႔ကာ ၀ိုက္ကာျဖင့္ ဂုတ္တြင္း တံတားသို႔ ခ်ဥ္းကပ္လာပါသည္။

"သတိ... အတက္ကားကို ဦးစားေပးပါ" ဟူ၍ ျဖစ္သည္။ ထို႔ေနာက္ လမ္းတေလွ်ာက္လံုးတြင္ အဆိုပါ ဆိုင္းဘုတ္မ်ားကို မ်ားစြာ ထပ္မံ၍ ေတြ႔ရသည္။ ျပင္ဦးလြင္ႏွင့္ မႏၱေလးအဆင္း ကားလမ္းေဘးတြင္လည္း မၾကာခဏ သတိေပး ေရးသားထားသည္ကို ေတြ႔ရသည္။ ကြ်န္ေတာ္ ကားေမာင္းသမားကို ေမးလိုက္သည္။ အဘယ့္ေၾကာင့္ ဒီလိုအဆင္းတြင္ အတက္ကားကို ဦးစားေပးရန္ သတိေပးရသနည္း။ အဆင္းကားမ်ားအတြက္မူ "သတိ..အႏၱရယ္ဂံုးဆင္း"   "ဂီယာၾကီးျဖင့္ ဆင္းပါ"  ဟု သတိေပးဆိုင္းဘုတ္မ်ား ေရးထားသည္။ ဘာေၾကာင့္လဲဟု ေမးလိုက္ရာတြင္ ကားေမာင္းသူသည္ ျပံဳး၍ ကြ်န္ေတာ္နားလည္ေအာင္ ရိုးရိုးေလး ရွင္းျပပါသည္။

ဒီလိုေလ ဆရာ၊ ကုန္းဆင္း ကုန္းတက္ ဒီလိုအေကြ႔အေကာက္မ်ားတဲ့ ေနရာေတြမွာ ကားေတြဟာ သတိထားျပီးေမာင္းရတယ္။ ကုန္းဆင္းအတြက္ေတာ့ ကားေတြဟာ အရွိန္သတ္ျပီး ဆင္းရတဲ့အခါ သိပ္ျပီးမခက္ခဲေပမဲ့၊ ကုန္တက္ကို အားယူျပီးတက္လာရတဲ့ ကားေတြအတြက္ေတာ့ အခက္အခဲ ရွိတတ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အတက္ကားေတြကို အဆင္းကားေတြက ေကြ႔မွာ ဦးစားေပးရတဲ့ အေနအထားကို ေဖာ္ျပလိုတဲ့အတြက္ ဒီလို သတိေပးစာတန္းကို ေရးထားရတာပါ  .. ဟု ဆိုသည္။

ကားဒရိုင္ဘာ၏ စကားအဆံုး၀ယ္ ကြ်န္ေတာ့အတြက္ စဥ္းစားစရာ အေၾကာင္းမ်ား ေခါင္းထဲသို႔ အစီအရီ ၀င္လာခဲ့ပါေတာ့သည္။ လူ႔ဘ၀ အသက္တာသည္လည္း အေကြ႔အေကာက္ အတက္အဆင္းတို႔ႏွင့္ ျပည့္ႏွက္လွ်က္ရွိေသာ ခရီးတာၾကီးတခုႏွင့္ အင္မတန္တူပါသည္။ တခါတရံတြင္ ကုန္းတက္ခရီးကို အားကုန္စိုက္ျပီး ရုန္းကန္ရသကဲ့သို႔ အေကြ႔အေကာက္လမ္းတြင္ မူးေ၀၊ ႏြမ္းနယ္ရတတ္သည္။ အဆင္းခရီးကို ၾကံဳရခ်ိန္တြင္မူ သတိမထားမိသျဖင့္ ေဘးသို႔ တိမ္းေခ်ာ္ရျခင္း၊ အရွိန္လြန္၍ မထိန္းႏိုင္ ဟန္ခ်က္ပ်က္ရသည္မ်ားလည္း ရွိတတ္ပါသည္။ မည္သို႔ပင္ျဖစ္ေစကာမူ ေလာကခရီးၾကမ္း၀ယ္ ျဖတ္သန္းသြားရေသာ ကြ်ႏ္ုပ္တို႔သည္ စာနာေထာက္ထားစိတ္ျဖင့္ ေနရာေပးတတ္ရန္ လြန္စြာ အေရးၾကီးလွပါသည္။ အသက္တာ လမ္း၏ တက္ျခင္း၊ က်ျခင္းမ်ားကို အထူးဆင္ျခင္ သတိထားရန္ လိုအပ္ေပသည္။ မိမိသည္ တက္လူျဖစ္သေလာ၊ က်လူျဖစ္သေလာ ?? ဆိုသည္ကို အျမဲသံုးသပ္ေနရန္ လိုအပ္ပါသည္။ တခါတရံ၌ မိမိ၏ ေအာင္ျမင္မႈႏွင့္ စြမ္းေဆာင္ႏိုင္မႈသည္ အထြဋ္အထိပ္သို႔ ေရာက္ျပီးေနာက္တြင္ အသက္အရြယ္အားျဖင့္၄င္း၊ စြမ္းေဆာင္ႏိုင္မႈ အရည္အေသြးမ်ား က်ဆင္းလာေၾကာင္းကို သတိမမူမိဘဲ မိမိ၏ တည္ျမဲေနရာမွ မစြန္႔ခြာလိုသူမ်ား၊ ေနာက္တက္မည့္ မ်ိဳးဆက္သစ္လူငယ္မ်ားတို႔အား ေနရာမေပးလိုသူမ်ားေၾကာင့္ အခက္အခဲမ်ား မၾကာခဏ ျဖစ္ေပၚဖူးသည္ကို ေတြ႔ရပါသည္။

အေဆြ ….. အဘယ့္ေၾကာင့္ ဒုကၡဆင္းရဲခံေနရသနည္း?  Samual Soe Lwin .. 

ခ်စ္ေသာအေဆြ၏ ပရိေဒ၀ ေသာက (အို၊နာ၊ေသေရး) ဒုကၡဆင္းရဲေရာက္ေနရျခင္းသည္ တရားသေဘာအားျဖင့္ ဆင္ျခင္ၾကည့္ေသာ္ လူသည္ မိမိဘ၀ကို မိမိမပိုင္ႏိုင္၊ မစီမံႏိုင္ေသာေၾကာင့္သာ လက္လွမ္းမီရာ ေဆးရံု၊ ေဆးခန္း၊ ေလာကဓါတ္ပညာ အတိုအထြာတို႔မွ အားကိုးရာရလိုရျငား ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ျဖင့္ လုပ္ေဆာင္ေနျခင္းပင္မဟုတ္ပါလား?

“ထက္ရပ္ဘံုတစ္ခြင္ႏွင့္ ေအာက္ရပ္လူ႔ျပည္မွ အပ္ငယ္ႏွစ္ေခ်ာင္း ထိပ္ျခင္းတိုက္ပါေသာ္မွ လူအျဖစ္ကားရခဲစြတည္း၊ အကယ္လူျဖစ္ ဘုရားကိုဖက္ပါမွ မြန္ျမတ္ဘ၀ ဆိုအပ္လွ´´ဆိုေသာ စကားအတိုင္း ရခဲလွေသာ လူဘ၀တြင္ ခ်စ္ေသာအေဆြ၏ အားကိုးအားထားျပဳရာသည္ တဒဂၤသာတည္သည့့္ ေလာကီ႑ာ၊ ဂုဏ္ရွိန္သတင္း၊ ေက်ာ္ေစာကိတၱိတို႔ျဖင့္ ဘ၀

ကို အခ်ိန္ကုန္လြန္ေစကာ၊ ဖာသိဖာသာျဖင့္ ဘ၀ကို ေရစုန္ေမ်ာကာ လွ်စ္လွ်ဴ႐ႈရန္ကား မသင့္ေလွ်ာ္ပါေလ။ ေသျခင္းတရားအား မၾကားနာလိုၾကေသာ္လည္း ေရွာင္လႊဲရႏိုင္ေကာင္းေသာ အရာမဟုတ္သျဖင့္ ပညာႏွင့္ ျပည့္စံုေသာ အေဆြသည္ အသင့္ျပင္ဆင္ထားရွိရန္ လိုအပ္လွေပသည္၊။

လူသည္ ဓါတ္ႀကီးေလးပါးျဖင့္၎၊ အာရံုငါးပါးတို႔ျဖင့္၎၊ လိုတမရ ဒုကၡဆင္းရဲ ဖ်ားနာေနၾကရျခင္းလား၊ သို႔တည္းမဟုတ္ ဥတု၊ ဗီဇ၊ ကမၼ၊ နိယာမ တရားသေဘာတို႔ေၾကာင့္ ဒုကၡ ပရိေဒ၀တို႔ႏွင့္ ယွဥ္တြဲေနရျခင္းမဟုတ္ပါလား။

Samuel Soe Lwin
"အင္းစိန္၊ ခဝဲၿခံ ႏွစ္လမ္း" "သံုးေထာင္ပါ" "ပံုမွန္ ႏွစ္ေထာင္ပါ
ဘယ္လိုလုပ္ သံုးေထာင္ ျဖစ္ရတာလဲ" "ဒါဆိုလည္း ရပါတယ္
ဆရာ" ခဝဲၿခံမွ ေျမာက္ဥကၠလာသို႕ အပါတ္စဥ္ ၾကာသပေတး အမ်ိဳးသမီးမိတ္သဟာယႏွင့္
တနဂၤေႏြ ၀တ္ျပဳ အစည္း အေ၀းကို လာေရာက္ဦးေဆာင္ ေနက် ျဖစ္သည္မို႕၊ ပံုမွန္
တကၠစီကို ငွား မစီးျဖစ္ေသာ္လည္း အေရးႀကံဳပါက မၾကာမၾကာ ငွါးၿပီးျပန္ေနက်မို႕ တကၠစီ
ခကို တီးမိ ေခါက္မိ သိေနပါသည္။ ယခုလည္း စာေရးသူ၏ လံုးခ်င္းစာအုပ္ကို ထုတ္ေ၀ရန္
အေရးကိစၥ ရွိေနေသးေသာေၾကာင့္ အလ်ဥ္စလို အိမ္ျပန္ လိုသျဖင့္ တကၠစီ တစ္စီးအား
ျမရတနာ လမ္းထိပ္တြင္ တားလိုက္ျခင္းပါ။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ေစ်းသင့္ သြား
သျဖင့္ အသာပင္ ၀င္ထိုင္လိုက္သည္။ ကားေလးသည္ ေျမာက္ဥကၠာအ၀ိုင္းမွ မဂၤလာဒံု
စသည္ ျဖင့္ ေမာင္းႏွင္ ေနရင္း… စာေရးသူလည္း မိမိအေတြးယာဥ္ေၾကာတြင္သာ ေမ်ာေန
မိသည္။ ̏ ဆရာက ခရစ္ယာန္ လား" "ေၾသာ္….ဟုတ္ပါတယ္၊ ဘာျဖစ္လို႕လည္း" "ဘာရယ္
လို႕ ေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး ဆရာရယ္…ေမးၾကည့္တာပါ၊ ကၽြန္ေတာ္လည္း ယံုၾကည္သူပါပဲ"
ဒီလိုႏွင့္ စပ္မိစပ္ရာ စကား စျမည္ ေျပာရင္း။ `ဘုရား၊ တရား´ ေရးရာ ေရာက္သြား
ၾကသည္။

ကြ်နု္ပ္သည္ ထာ၀ရဘုရားကိုသိေသာ ယံုၾကည္သူ ခရစ္ယန္ မိဘႏွစ္ပါးမွ ေမြးဖြားခဲ့ပါသည္။ သို႔ေသာ္လည္း ေခတ္ပညာမေတာက္တေခါက္တတ္ျပီး မိမိျမိဳေနထိုင္ရာအနီးတြင္လည္း မိမိကို နားေပါက္ေအာင္ေဟာေျပာႏိုင္သူမရွိပါ။ ပညာတတ္ ေက်ာင္းဆရာတဦးကိုေတာ့ အရမ္းေလးစားခဲ့ပါသည္။ 
  သူ၏ သိပၸံပညာထူးခြ်န္မႈကို အားက်သည္။ ဓါတ္ပံုပညာ စတီရီယုိ၊ ဓါတ္ခြဲခန္း၊ သၾကား၊ေဆး၀ါးေဖၚစပ္ျခင္း၊ အရက္ခ်က္ ဓါတ္ခြဲခန္း၊ နာမည္ၾကီး ဓါတုေဗဒ ေက်ာင္းဆရာ စသည့္ ေလာကပညာမ်ားကို ေလ့လာတပည့္ခံခ်င္သည္။ သူသင္ျပေသာ က်ဴရွင္တြင္ အခမဲ့ တက္ေရာက္ခြင့္ရရွိျပီး သူသင္ေပးေသာ ၁၀တန္းစာေမးပြဲ၊ ဓါတုေဗဒ ဘာသာရပ္ ဂုဏ္ထူးထြက္ခဲ့၍ ေတာ္ေတာ္ နာမည္ရခဲ့ပါသည္။ အထက္ျမန္မာျပည္ ျမိဳ႔ငယ္ေလးမွ တဆင့္ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ၾကီးတခုတြင္ ပညာသင္ၾကားခြင့္ရခဲ့ပါသည္။ မိမိျမိဳ႔တြင္  ထိုသူသည္ ဘုရားေက်ာင္းတြင္ အင္မတန္ေကာင္းေသာ တရားေဒသနာမ်ားကို ေဟာၾကားခဲ့ေသာ္လည္း လက္ေတြ႔တြင္ ပံုသက္ေသအားနည္းမႈ (၀ိုင္၊ဘီယာ၊အရက္ ခ်က္လုပ္၊သံုးေဆာင္ျခင္း) ရွိခဲ့ပါသည္။ သို႔ေသာ္ ယခု ပင္စင္ယူျပီးေနာက္ သား၊သမီး၊ ဖနီးတို႔ႏွင့္ေ၀လံစြာ ျမန္မာျပည္အႏွ႔ံ ဧ၀ံေဂလိလုပ္ငန္း (ေယရႈရုပ္ရွင္ျပျခင္း) လုပ္ေဆာင္လ်က္ရွိပါသည္။ ႏိုင္ငံျခားတြင္ ေယရႈရုပ္ရွင္ျပရာတြင္ လူမ်ားစိတ္မ၀င္စားေသာ္လည္း၊ ျမန္မာျပည္ ျမိဳ႔ၾကီး၊ျမိဳ႔ငယ္၊ ေက်းရြာမ်ားတြင္ ေယရႈရုပ္ရွင္ျပေသာအခါ ကေလး၊လူငယ္၊လူၾကီးမ်ား တရံုးရံုးႏွင့္ အားေပးၾကသည္ကို ေက်နပ္အမႈေဆာင္ေနသူျဖစ္သည္။  မယံုၾကည္သူအခ်ိဳ႔ အာဏာႏွင့္ တားျမစ္မႈေၾကာင့္ အသက္အႏၱရယ္ အမႈအခင္းမ်ားျဖစ္ခဲ့ေသာ္လည္း အမႈေတာ္ကို ကြ်န္ုပ္၏ ငယ္ဆရာသည္ ေဆာင္ရြက္ေနဆဲပင္ျဖစ္ပါသည္။ မိမိေလးစားေသာ ငယ္စဥ္က အိမ္နီးခ်င္း ဆရာတဦအေၾကာင္းျဖစ္ပါသည္။

George Foreman ၏ သက္ေသခံခ်က္

လက္ေ၀ွ႕၀ါသနာပါသူမ်ားသည္ ေဂ်ာ့ခ်္ဖိုမင္ (Georg Foreman) ကို တစ္ခ်ိန္က ကမၻာ႕ လက္ေ၀ွ႕ခ်န္ပီယံျဖစ္ခဲ႕သည္ကို သိရွိၾကလိမ့္မည္။ ယခုအခါ သူသည္ လက္ေ၀ွ႕ထိုးျခင္းမွ အနားယူၿပီး ေအးခ်မ္းစြာျဖင့္ တက္ဆက္စ္ (Taxas) ျပည္နယ္ ၊ ဟူစတင္ (Housten) ၿမိဳ႕၏ ေယရႈခရစ္အသင္းေတာ္ငယ္ (Jesus Christ) တစ္ပါး၏ သင္းအုပ္ဆရာအျဖစ္ အမွဳေတာ္ထမ္း လ်က္ရွိပါသည္။ သူ၏ ယခင္လက္ေ၀ွ႕ထိုးသူအျဖစ္ ႏွင့္ ယခု သင္းအုပ္ဆရာအျဖစ္ ေတြ႕ႀကံဳရ ေသာ အသက္တာကို ေအာက္ပါအတိုင္း ေဖာ္ျပသက္ေသခံပါသည္။

 ကၽြန္ေတာ္ ႀကီးျပင္းလာသည့္ ၿမိဳ႕အေၾကာင္းကို သတင္းစာတြင္ ေရးသားေဖာ္ျပသည္ ကို မ်ားစြာမေတြ႕ရပါ။ သို႕ေသာ္ တက္ဆက္စ္ ျပည္နယ္အျဖစ္ ဂုဏ္ျပဳစရာ ျပည္နယ္သားျဖစ္သူ လင္းဒန္ဂၽြန္ဆင္ (Lyndon Johnson) သည္ တစ္ခ်ိန္က ျပည္ေထာင္စုရဲ႕ သမၼတျဖစ္ဖူးသည္။ ထို႕ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္သည္ ကိုယ့္ျပည္နယ္ ကိုယ့္ၿမိဳ႕၏ ကိုယ္စားျပဳ လက္ေ၀ွ႕ခ်န္ပီယံျဖစ္ခဲ႕သည္ကို တစ္ခ်ိန္က ဂုဏ္ယူ၀င့္ၾကြား၍ မဆံုးပါ။